Hebben veiligheidsregio’s een capaciteitsprobleem? Of is het een keuzeprobleem?
“Er is te weinig capaciteit.” Het is een uitspraak die we regelmatig horen bij veiligheidsregio’s. En eerlijk is eerlijk: de druk op organisaties neemt toe. Nieuwe maatschappelijke opgaven dienen zich in hoog tempo aan, terwijl de beschikbare mensen en middelen niet vanzelf meegroeien, vanwege taakstellingen, krapte op de arbeidsmarkt en andere redenen.
Maar is de capaciteit wel het echte probleem? Want stel dat een veiligheidsregio er morgen 50 fte bij krijgt. Verdwijnt dan de druk? Waarschijnlijk niet. Er komen immers ook nieuwe opgaven bij. Klimaatverandering, digitale dreigingen, netcongestie, maatschappelijke onrust en weerbaarheid vragen allemaal om aandacht. De lijst met ambities groeit vaak sneller dan de organisatie.
De echte uitdaging zit daarom ergens anders. Namelijk in de vraag: ‘Waar zetten we onze capaciteit op in?’ Die vraag is lastiger dan ze lijkt. Want kiezen betekent ook dat je iets níét doet, later doet of op een andere manier organiseert. En juist dat gesprek voeren we nog te weinig.
Als we vanuit SQALE aan de slag zijn met organisatievraagstukken, zien we vaak dat de discussie al snel gaat over extra capaciteit, terwijl de onderliggende vraag nog niet is beantwoord. Welke opgaven vragen écht om inzet van de veiligheidsregio? Welke kunnen we samen met partners oppakken? En welke werkzaamheden voegen vandaag misschien minder maatschappelijke waarde toe dan tien jaar geleden?
Capaciteit is daarmee niet alleen een HR-vraagstuk. Het is vooral een organisatievraagstuk. Niet hoeveel mensen we hebben, maar hoe bewust we keuzes maken over de inzet van die mensen. Laten we elkaar uitdagen om dat (soms ongemakkelijke) gesprek met elkaar te voeren! Niet blijven zoeken naar extra capaciteit, maar samen bepalen waar die capaciteit het meeste verschil maakt.